NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Przestań, Gang-hwa.
Dość już zrobiłeś.
Wystarczy.
Co?
Ja...
nie wrócę na swoje miejsce.
Nie mogę.
Co ty w ogóle mówisz, że nie możesz?
Nigdy wcześniej...
nie kochałam nikogo mocniej niż samą siebie.
To pierwszy raz.
Po raz pierwszy miałam kogoś takiego.
Moją córeczkę.
Naszą Seo-woo.
A co z nią? Co z Seo-woo?
Jeśli zostanę...
Seo-woo będzie...
już zawsze widzieć duchy.
Ale...
mówiłaś, że nie będzie.
Że wkrótce przestanie je widzieć.
Skończyłaś?
Ale to piękne.
To nasz domek?
A kto...
to jest?
Wujek.
„Wujek”?
Ten wujek...
- Kim on jest? - Już go tu nie ma.
YU-RI
Przedszkole i mieszkanie są bezpieczne.
Wkrótce przestanie widzieć duchy. Nie martw się.
Nie. Sądziłam, że przestanie je widzieć,
ale jest inaczej.
Jeżeli tutaj zostanę,
będzie je widziała...
do końca życia.
Wszystko przeze mnie
i na mnie się skończy.
Chciałam, by Seo-woo...
wymarzyła sobie, co tylko zechce.
Żeby została, kim chce, robiła to, co chce.
Nie mogę pozwolić,
żeby widziała duchy, bo ja chcę żyć.
Czekaj.
Możemy to naprawić.
Znajdziemy jakiś sposób, Yu-ri.
Po tym, jak ją urodziłam,
każdy następny dzień był nią wypełniony.
„Jutro zacznie chodzić?
Jutro zacznie biegać?
Ile jeszcze jutro urośnie?”
Nie mogę w ten sposób
zrujnować jej życia.
Nie pozwolę, żeby przeze mnie była wystraszona i udręczona.
Jak mogłabym tak żyć?
Ona ma ledwie...
sześć lat.
Moja córeczka.
Nie, Yu-ri.
Musi być jakiś sposób.
Na pewno jest. Przecież jakoś wróciłaś do życia.
Co?
Możesz żyć, jeśli wrócisz na swoje miejsce.
Sama tak mówiłaś, Yu-ri!
Nic na to nie poradzisz. To mój problem.
Jak wtedy, pięć lat temu.
To moja decyzja.
Zrobiłeś, co mogłeś.
Gang-hwa.
Dziękuję.
Nie chciałam, żebyś znów czuł się winny.
Dlatego miałam odejść
po tych 49 dniach.
Ale dowiedziałeś się.
Wiesz wszystko.
Taką podjęłam decyzję.
Bałam się, że obwinisz samego siebie.
Czy ja...
dobrze zrobiłam,
że mu powiedziałam?
No pewnie.
Gdyby się dowiedział
już po odejściu Yu-ri,
miałby gorsze problemy niż te z operacjami.
Inaczej jest stracić ją
po tym, jak nic nie zrobił
i po tym, jak przynajmniej coś próbował.
Słusznie zrobiłaś.
Jeśli znowu odejdziesz,
Gang-hwa tego nie wytrzyma.
Tak?
Będzie czuł się winny.
Nie poradzi sobie z tym.
No tak.
Pewnie nie.
Yu-ri.
Znajdziesz swoje miejsce.
Prawda?
Właśnie tak.
- Jak? - Gang-hwa.
Żeby on coś zrobił...
Ona nie chce,
by czuł się winny po jej odejściu.
- Co? - Myślę...
że Yu-ri chce odejść.
Ona chyba...
zamierza odejść.
CHCĘ PONOWNIE ZOBACZYĆ CÓRKĘ PODPISANO: JEON EUN-SUK
Chcę...
ponownie zobaczyć...
córkę.
Chcę ją zobaczyć.
Choć raz.
Chociaż raz, proszę.
Tak bardzo chcę ją zobaczyć.
To jest odpowiedź.
Dlatego Yu-ri wróciła.
Sosno, sosenko
Zielone twe światełko
W samotny jesienny dzień
W śniegu lśni twa zieleń
Sosno, sosenko
Zielone twe światełko
Wszyscy się rozpierzchli
i odeszli.
Pusto tu.
Pani Mi-dong od lat nie mogła ich odesłać.
A temu egzorcyście zajęło to kilka dni.
A tak w ogóle to nie ty byłaś pierwsza na jego liście?
Zostawił cię?
Zamiast mnie...
odszedł Kang Sang-bong.
Już nic go tu nie trzymało.
Pewnie ci smutno, że przyjaciel odszedł.
Coś się stało? Znowu przyszedł twój syn?
Ten, który przychodzi pijany, gdy mu w biznesie nie idzie?
A ostatnio przychodzi coraz częściej.
Musiało się stać coś złego.
Trudno jest się utrzymać.
Daje z siebie wszystko.
Tylko że życie łatwe nie jest.
W zasadzie życie zawsze było trudne.
Ludzie nic, tylko trudzą się, byleby utrzymać rodziny.
Tak strasznie mi przykro z powodu mojego syna.
Yu-ri.
Mamo.
Co robisz?
No...
Sprzątam swoje rzeczy.
Takie starocie, których nie używam.
Zajmują tylko miejsce.
Dobrze.
Mamo.
Tak?
Dlaczego nie posprzątaliście po mnie?
Smucił cię widok tego pokoju.
Chyba wiedziałam, że wrócisz.
W tym pokoju jest moja córka.
Ja?
No.
Moja córka, która poszła do szkoły
z plecakiem większym od niej samej.
Moja nastoletnia córka,
która rechotała na widok toczących się liści na chodniku.
Ta córka, która łkała ze smutkiem,
bo nie dostała się na studia. Koniec świata.
Gdyby nie ten pokój,
to przestałabym czuć, że w ogóle kiedyś tu byłaś.
Dlatego rzeczy zostały.
Jest dobrze.
Choćby i mnie tu nie było.
Zawsze będę w twoim sercu.
Tylko to się liczy.
Masz rację.
Jest dobrze, dopóki tam mieszkasz.
Coś nie gra?
Co?
Czemu?
O czym tak myślisz?
O niczym takim.
Znowu wczoraj miałaś ten sen?
Tak.
Myślę, że to niedobrze.
Musi być jakiś sposób.
Nie ma.
Musisz żyć.
- A Seo-woo... - Pamiętasz,
jak trafiła do lodówki?
Ona...
prawie tam umarła.
Tu nie chodzi tylko o strach przed duchami.
Już byłam martwa.
Bycie żywym...
To dopiero jest dziwne.
Yu-ri.
Chociaż spróbuj. Powinnaś coś zrobić, Yu-ri.
Już raz byłaś martwa i co?
Mam powiedzieć: „Okej, pa”?
Ma to sens?
Przepraszam.
Yu-ri.
Co to takiego?
Życzenie twojej mamy.
Z tego powodu wróciłaś.
CHCĘ PONOWNIE ZOBACZYĆ CÓRKĘ PODPISANO: JEON EUN-SUK
Przez to?
Dlatego wróciłam?
Tak.
CHCĘ PONOWNIE ZOBACZYĆ CÓRKĘ
Codziennie się modliła.
Sądziłam, że modli się za duszę córki,
ale tak nie było.
Modliła się...
żeby ponownie ją zobaczyć.
A więc to tak.
Nie miałam pojęcia.
Zajmowałam się córeczką.
Jak wszyscy na świecie.
Ja też wybrałam takie życie,
żeby mój syn już nie musiał.
A on nie pozwala mi się zbliżać,
bo sam ma małego syna.
Tak właśnie...
robią wszystkie dzieci.
Zrobiłabym to samo mojej mamie.
A co z tym osądem?
Zostanę osądzona?
Czy jesteś zachłanna, czy nie.
Chyba o to chodzi.
Mogę być zachłanna...
ale wtedy zamienię się życiem z Seo-woo.
Tak nie będzie.
Odejdę i już.
Po prostu...
wykorzystam dany mi czas jak najlepiej.
Na początku nie miałam pewności, czy to nagroda, czy kara.
Nie rozumiałam, o co chodzi.
A to co innego.
Co takiego?
To jest dar.
Cześć.
Cześć, Seo-woo.
To naprawdę ty, Yu-ri?
Mamo!
Tak właściwie...
to umarłam niespodziewanie.
Nie zdążyłam utulić córeczki,
ani się z nią pożegnać.
Zapewne otrzymałam ten dar z litości.
Gdybym odeszła ot tak, byłabym zła.
Ale już mi lepiej.
Będę się cieszyć z pozostałego czasu...
i zdążę się pożegnać z Seo-woo.
Zmieniłaś się.
To znaczy?
Jesteś silniejsza.
Prawdziwa z ciebie matka.
Oczywiście.
To dar, że można załatwić swe sprawy
przed odejściem.
O czym ty mówisz?
Odchodzisz?
Nie. Yu-ri.
Nie.
A ty co byś zrobiła?
Zniszczyłabyś życie Ha-juna,
bylebyś sama mogła żyć?
Nie, ale...
I tak zamierzałam odejść.
Byłam już zdecydowana.
Wiesz o tym.
Boże. No co to ma być?
Dlaczego wszyscy tak tobą pomiatają?
Co niby...
Hyeon-jeong.
Nie pomożesz mi?
Pomóż, proszę.
Chcę...
odejść z uśmiechem.
Pomóż mi w tym, proszę.
Czy ty...
musisz odejść?
Tak.
Yu-ri.
Tak mi przykro.
Tak...
bardzo...
mi przykro.
Rozumiem pańskie uczucia,
ale może pan później żałować,
że tak marnował teraz czas.
Kim pani jest?
Pani coś wie?
Zna pani Yu-ri, tak?
Znam.
Wiem tyle, co pan.
Że Yu-ri musi odejść.
Jest jakiś sposób, żeby została?
Wtedy wasza córka widziałaby duchy...
całe swe życie.
No to ja będę je widział zamiast Seo-woo.
Albo nie, ja odejdę zamiast Yu-ri.
Zrobię wszystko, proszę. Dobrze?
Nic pan nie może zrobić.
CHA YU-RI
Godne pożegnanie bliskiej osoby
może być oznaką szacunku.
Co to jest?
Min-jeong mi to dała.
Jedna jest dla ciebie.
Przyszła tu...
popłakała i poszła.
Coś jeszcze?
Powiedziała coś?
Rozwodzi się.
Co?
Dlaczego?
Przeze mnie?
Nie. Oni muszą być razem.
Porozmawiam z nią.
To sprawa między nimi.
Nie powinnaś się wtrącać.
- Ale to przeze mnie! - Nieprawda.
Albo się rozwiodą, albo będą pracować nad związkiem.
Nie.
Nie mogą się rozwieść.
Czy ty w ogóle wiesz,
jak bardzo Min-jeong kocha Gang-hwa i Seo-woo?
Gang-hwa jej potrzebuje.
Seo-woo.
Śliczna jesteś.
Taka śliczna.
Mama wygląda na chorą?
Dzięki.
Porozmawiam z nią.
Ty tylko czekaj.
- Bawimy się. - Chodź.
Seo-woo.
- Proszę pani. - Tak?
Kiedy przyszła Seo-woo?
Kto z nią był?
Słucham?
Mama Seo-woo była tu chwilę temu.
Seo-woo.
Seo-woo!
Co to?
Dobrze się czujesz?
- Seo-woo! - Seo-woo, o co chodzi?
- Boże. - Co się dzieje?
Szybko.
Do szpitala. Dzwońcie do mamy.
- Zabieramy ją. - Ja ją zaniosę.
Seo-woo.
Szybko.
Tylko ostrożnie.
Przepraszam! Lekarza!
Tędy proszę.
Boże.
Seo-woo.
Co jej dolega?
Zapalenie jelit. Już z nią lepiej, proszę się nie martwić.
Pani Oh.
Czy z Seo-woo wszystko dobrze?
Tak. To zapalenie jelit.
Rozumiem.
Pani Oh.
Min-jeong!
Nie idź.
No to...
co mam zrobić?
Jesteś tu.
Ty, prawdziwa mama Seo-woo.
W takim razie co ja...
mogę zrobić?
Muszę odejść.
Odejdę.
Seo-woo i Gang-hwa
potrzebują cię.
Zostań z nimi.
Co cię tu sprowadza?
Muszę coś sprawdzić.
Co takiego?
Obawiasz się czegoś?
Boję się...
że wszystko zniknie.
Boję się...
o Yu-ri.
Że zniknie.
Gang-hwa.
Odkąd Yu-ri wróciła,
towarzyszy mi jeden sen.
W tym śnie Yu-ri się żegna...
i po prostu odchodzi.
Gdy się budzę i widzę Yu-ri obok,
czuję ulgę.
„Nie odeszła.
Wciąż tu jest”.
Co dziwne...
codziennie śnię o tym samym.
W związku z tym przyszła mi do głowy pewna myśl.
Być może moja córka, która jest tuż obok,
wróciła tylko po to, by się pożegnać.
Czyżby żegnała się ze mną codziennie w śnie,
by mnie przygotować
na prawdziwe pożegnanie?
Pomyślałam więc...
że skoro tak...
to gdy nadejdzie dzień...
pożegnam się...
ze swoją córką z uśmiechem na twarzy.
Gang-hwa.
Nie chciałam, żebyś znów czuł się winny.
Przepraszam.
Tak mi przykro.
Przepraszam cię za wszystko.
Przestań się obwiniać.
To nie twoja wina.
Odejść?
Dokąd?
Nie wróciłam z martwych.
Jestem tu tylko na chwilę.
Jedynie 49 dni.
Dlatego prosiłam, by Gang-hwa nic ci nie mówił.
Bo i tak...
muszę odejść.
Czekaj, chwila.
Wróciłaś...
tylko na chwilę?
Czy to znaczy...
że znowu umrzesz?
Czy Gang-hwa wie,
że musisz odejść?
Nie wiem, co Gang-hwa ci powiedział,
ale on tak nie myśli.
Obwinia się przeze mnie.
Tak jak obwiniał się
o moją śmierć pięć lat temu.
Jemu...
bardzo na tobie zależy.
Może inni tego nie widzą,
może nawet sam Gang-hwa,
ale ja to wiem.
Nienawidzisz mnie?
Dlaczego nie?
Na twoim miejscu bym nienawidziła.
Dlaczego...
To ja...
zraniłam Gang-hwa, przyprawiłam mu kolce.
Trzymasz się go, nawet nie wiedząc, że krwawisz.
Co więcej...
jesteś najulubieńszą osobą Seo-woo.
Ulżyło mi.
„Dzięki Bogu, że Seo-woo ma taką mamę”.
Tak sobie co dzień myślałam.
Nienawidzić?
Nie możesz...
po prostu zostać?
Nie ma takiej możliwości?
Nie.
Seo-woo jest chora, trafi do szpitala.
Oddzwoń jak najszybciej.
Dziękuję.
A wiesz...
co najczęściej mówiłeś, gdy byliśmy razem?
„Przepraszam.
Dziękuję.
Nie szkodzi”.
Mówiłeś: „Dziękuję”, gdy czesałam Seo-woo.
„Dziękuję”, gdy kładłam ją spać.
A robiłam to,
co było zwykłym, codziennym zadaniem mamy.
Ale mi dziękowałeś.
Jakbym była obca.
Zamierzałam...
wnieść pozew o rozwód.
Bo byłeś zbyt miły.
Bo przesadzałeś z tym.
Nie chciałem już więcej żałować.
„Trzeba było być milszym.
Trzeba było zrobić, o co prosiła.
Trzeba było...
temu zapobiec”.
Nie chciałem więcej tego czuć.
Jak z Yu-ri.
W końcu się otwierasz.
Dlaczego rozmawiamy o tym teraz?
Po tym, jak przeszliśmy
przez tak trudny czas.
Cha Yu-ri.
Yu-ri.
Pożegnaj ją dobrze.
Przyłóż się do tego sercem.
Niczego nie żałuj.
O rozwodzie...
porozmawiamy później.
Codziennie się modliła.
Sądziłam, że modli się za duszę córki,
ale tak nie było.
Modliła się...
żeby ponownie ją zobaczyć.
No proszę.
Co ty wyprawiasz?
Chcę mieć cię bliżej.
A co ty, mała dziewczynka?
Tak, twoja córeczka.
Jak już skończę z praniem,
to chcę ci coś dać.
Mamo.
Na co czekasz? Jedz.
Proszę.
To dzikie glony, bardzo delikatne.
Spróbuj, śmiało.
Ty też powinnaś zjeść.
Powinnam?
Jedz.
Pycha.
Smakowało?
Tak.
Kupiłam...
tyle tych glonów,
bo myślałam, że dam ci je po porodzie.
Cały zlew miałam w glonach.
Wreszcie mogłaś je zjeść.
Były pyszne.
Yu-ri.
Mogę cię o coś spytać?
Pewnie.
Czy ty...
byłaś...
ze mną przez cały ten czas?
Byłaś?
Powiedz mi, czy byłaś?
Mamo.
A więc byłaś.
Byłaś.
Myślałam...
że zabrałaś rzeczy Seo-woo, bo za nią tęsknisz.
Ale to ze względu na mnie, tak?
Czyli to był powód.
Cały ten czas byłaś przy mnie.
Nie miałam pojęcia.
Wybacz, że oglądałaś moje cierpienie.
Musiało być ci tak przykro.
Nie płacz.
Mamo, nie płacz.
Już dobrze, mamo.
Bardzo za mną tęskniłaś?
Tak.
Modliłam się, by cię choć raz zobaczyć.
Bo było coś...
co bardzo chciałam ci powiedzieć.
Przepraszam cię.
Za co mnie przepraszasz?
Po co to mówisz?
Zwykłaś płakać nawet wtedy,
gdy lekko się skaleczyłaś.
Wyobrażałam sobie, jak bardzo cierpiałaś na tym chodniku.
Jak bardzo musiałaś się bać.
Nie mogłam się pozbyć tych obrazów z głowy.
Przepraszam, że nie mogłam z tobą być.
Że cię zostawiłam samą, dziecinko.
W ogóle się nie bałam.
Byłam silna do końca.
Nie byłam sama.
Miałam ze sobą Seo-woo, mamo.
Ona dodawała mi sił.
Nie bałam się.
Mamo.
Mamo...
Znowu przyszedł jej syn.
Mamo...
Upił się, to i jest.
Ostatnio coraz częściej.
Pewnie ma dużo kłopotów, że tyle pije.
Trudno mu związać koniec z końcem.
Choćby i człowiek był starszy,
to każdy tęskni za własną mamą.
W jego wieku...
człowiek nie ma dokąd iść, żeby się wypłakać.
W tym wieku właśnie
najbardziej tęskni się za mamą.
Ja też tęsknię za swoją.
Mamo...
Dziecko drogie.
Już jest dobrze.
Jest dobrze.
Już.
Dobrze.
Wszystko dobrze.
Mamo...
Już dobrze.
Dobrze.
Moje dziecko.
Boże, dziecko ty moje.
Czyli nie ma...
żadnej możliwości?
Nie.
Nie ma.
Naprawdę...
chcesz odejść?
Tak.
Gdybym tylko wiedział wcześniej...
Pozwoliłbym ci częściej widywać Seo-woo.
Byłem głupi.
Nie.
Wcześniej byłam duchem,
dlatego każda chwila była cenna.
Mogłam dotknąć Seo-woo.
Potrzymać cię, gdy cierpiałeś.
Dla mnie...
to był dar.
Jak mogę dać ci teraz odejść?
Przepraszam, Gang-hwa.
Za ostatnie pięć lat.
I za teraz.
Przepraszam cię,
że odchodzę.
To ja przepraszam.
Za wszystko.
Za co przepraszasz?
Dałeś mi tak wiele.
Dziękuję.
Za twoją miłość, gdy byliśmy razem.
Ona mi wystarczyła.
Seo-woo.
Ta ładna ciocia
to tak naprawdę...
twoja mama.
Ona cię urodziła.
Twoja mama.
Pewnie bardzo cię kocha.
Nie.
Na pewno.
Czy ty
kiedyś...
mi wybaczysz?
WSZYSTKO TO, CO CHCĘ ZROBIĆ
DOTRZYMAĆ OBIETNICY DANEJ PRZYJACIOŁOM
Miałaś mi pomóc,
ale zniknęłaś.
A teraz odchodzisz?
Byłam ostatnio bardzo zajęta.
Ale już jestem, co nie?
Wieprzowina z grilla wystarczy?
Może macie inne prośby?
Czy wszystko w porządku?
Jak najbardziej.
Ej.
Pośpiesz się.
- Szybko. - Już.
Bo zejdę na miejscu.
Już, momencik.
Proszę.
DUCH PARK HYE-JIN
Jedzcie powoli.
- Pycha. - Rok trawienia.
Nic innego naprawdę nie chcecie?
Nie mam żadnej innej prośby.
Nie chcę, żeby dzieci wiedziały, że jestem duchem.
Wkrótce zamierzamy odejść.
Dzięki, że byłyście przy mnie przez te pięć lat.
Zawsze się znajdzie jakiś sposób.
Nawet po śmierci
można sobie zaskarbić przyjaciół.
Bo i duchy
muszą się przecież z innymi pożegnać.
Pożegnania czekają człowieka i za życia, i po śmierci.
Trzeba się pożegnać,
żeby znowu się spotkać.
Racja.
Odrodźmy się jako ludzie i znowu spotkajmy.
Właśnie.
Musimy się spotkać!
- Tak jest. - Tak jest.
- Na zdrowie! - Na zdrowie!
PODZIĘKOWAĆ TYM, KTÓRZY POMOGLI MNIE
Znam jego rodzinę.
Marzy o domowym obiedzie.
Chciałam się odwdzięczyć.
Tak, no, pomogłem jej...
Skąd znasz moją rodzinę?
Nie mówiłam wcześniej,
ale znam.
Proszę się częstować. Tak zazwyczaj u nas wygląda obiad.
Dziękuję.
CIESZYĆ SIĘ CODZIENNYM ŻYCIEM, JAK TO ROBIĄ INNE MAMY
Seo-woo, spróbuj.
Dobre?
- Ale było super. - Tak?
- Pobawiłem się. - Fajnie było?
Ha-junowi się podobało.
O rety.
No proszę.
POŻEGNAĆ SIĘ Z RODZINĄ
- To lubię. - Spróbuj tego, tato.
Czego?
- A co to? - Wieprzowina.
- Dobra. - No nie?
Seo-woo, babcia jest już zmęczona.
Seo-woo.
- Jedzenie. - Już.
- Ale pięknie. - Super.
- O tak. - Seo-woo.
- Chodź tu. - Chodź do cioci.
Ojejku.
- Do środka. - Ja chcę być obok niej.
No i proszę.
Ale ciepło.
POŻEGNAĆ SIĘ Z PRZYJACIÓŁMI
Seo-woo, Ha-jun, zadowoleni?
- Tak! - Tak!
Wiecie, dokąd jedziemy?
- Na kemping! - Kemping!
- Ruszamy! - Tak jest.
- Na kemping! - Jedziemy!
Weź włącz jakąś muzykę.
Po co muzyka? Po prostu jedźmy.
Jedź obok nich.
- Dlaczego? - Chcę spojrzeć na Yu-ri. Podjedź.
No nie.
Otwórz okno.
No weź.
Yu-ri!
Yu-ri! Nudzę się tu!
- Zabierzcie mnie do was. - Yu-ri, zamknij okno.
- Tata! - Usiądę na środku...
Czekaj!
A temu co?
Niezła nuda go dopadła.
Czekaj!
Yu-ri!
Tym razem wziąłem dużo mięsa!
Tak jest.
Tutaj.
Biegnijcie!
Podaj!
- Biegnij. - Ha-jun, podaj.
Dobra jest. Ha-jun, piłka!
Bierz piłkę! Zobaczymy, kto lepiej kopie.
Tata kopnął w córkę.
Seo-woo, jesteś cała?
Ale zadowoleni.
A to co?
Min-jeong
wpadła do restauracji.
To dla ciebie.
Poprosiła mnie o przysługę.
Jaką?
Żeby dobrze cię pożegnać...
z Gang-hwa.
Wtedy poczuje się lepiej.
Min-jeong jest zbyt miła.
Czy ona...
się rozwiedzie?
Nie wiem.
Mówiłam, że to nie twoja wina.
I tak między nimi się nie układało.
Chodzili wciąż na palcach,
bo jedno litowało się nad drugim. I tak się oddalili.
Niedobrze.
Ale już jest lepiej.
Bo wiedzą, że mają problem.
Nie przejmuj się innymi.
Uśmiech.
Gdzie ten uśmiech?
No? Uśmiechnij się.
- Nie uśmiechniesz się? - Ach.
No weź.
Właśnie tak.
- Kopnij tutaj. - Och.
Leć!
Ojej.
Ha-jun, biegiem!
Dobrze. Kop.
Jeszcze raz.
Cześć.
Pani z kuchni.
Pani od odbierania.
Yu-ri.
Mamo Seo-woo.
Nie mam dość odwagi, by się spotkać,
dlatego piszę ten list.
Nie jestem zła dlatego...
że okłamaliście mnie z Gang-hwa,
a dlatego, że smucę się, bo tracę przyjaciółkę.
Muszę ci coś powiedzieć.
Dziękuję ci bardzo
za twoją przyjaźń.
Bo tobie...
nie zostało zbyt wiele czasu.
Cieszę się więc,
że jesteś
mamą Seo-woo.
Cieszę się też...
że cię poznałam.
Bawcie się dobrze.
Żegnaj,
przyjaciółko.
Nie martw się o Seo-woo.
Będę ją chronić
całą sobą.
- Znasz tę? - Tak.
Klaszczemy.
Ha-jun, klaszcz.
Ha-jun, zatańcz.
Raz, dwa, trzy, cztery.
- Już wkrótce się przekonasz - Już wkrótce się przekonasz
- Że jest na tym świecie coś - Że jest na tym świecie coś
- Cenniejszego niż mamona - Cenniejszego niż mamona
- Miłości cios - Miłości cios
- Nie daje w kość - Nie daje w kość
- Już wkrótce się przekonasz - Już wkrótce się przekonasz
- Że jest na tym świecie coś - Że jest na tym świecie coś
Więcej radości
Niż smutków i złości
W życiu chodzi o to
- Kto, jak i po co? - Po co?
O czym myślisz?
Tak sobie myślę...
jak tu fajnie.
Jesteś szczęśliwa?
Tak.
Gdy byłam duchem,
trudno było tak tylko patrzeć.
W perspektywie pozostawało odejście bez pożegnania.
A teraz mogę odejść z uśmiechem na twarzy.
Jestem szczęśliwa.
Nie czujesz żalu?
Żalu?
Czy wiesz,
na kogo zawsze mogłam liczyć za życia?
Na kogo?
Na mamę.
Moją mamę.
Zawsze mnie wspierała.
Nie musiałam się niczego bać.
Chciałam, by Seo-woo...
też tak o mnie myślała.
Jako o kimś, na kogo może liczyć.
Szkoda, że się nie uda.
To postanowienie przekazuję tobie.
Bądź dla niej takim tatą.
Dobrze.
Będę.
Za czym najbardziej tęskniłeś po mojej śmierci?
Że się nie zestarzejemy razem.
Pewnie byśmy się kłócili,
ale i tak chciałem przeżyć z tobą resztę życia.
Zobaczyć, jak Seo-woo idzie na studia,
jak bierze ślub,
jak ma własne dzieci.
Tego chciałem od życia.
A gdy już bylibyśmy starzy,
to wziąłbym cię za rękę
i podziękował ci...
że dobrze nam wyszło.
Marzyłem...
że ten dzień nadejdzie.
O to mam żal.
Ja także
chciałam wszystko z tobą przeżyć.
Ale...
zostawiłaś mi Seo-woo.
Dziękuję.
To największy dar,
jaki mogłaś mi dać.
Wykorzystaj dane ci życie jak najlepiej potrafisz.
Dla Seo-woo.
Bądź szczęśliwy.
Będę.
A gdy kiedyś będziesz mnie wspominał,
to nie płacz, ale się uśmiechnij.
Nie bądź smutny.
Uśmiechnij się, proszę.
Tak zrobię.
Nie zapomnę o tobie.
Będę wspominał...
same dobre chwile.
Tak właśnie zrobię.
Dziękuję.
Seo-woo.
Moja śliczna Seo-woo.
Zawsze bądź wesoła.
Uśmiechaj się.
A w następnym życiu...
proszę,
wróć znowu do mamy.
Dobrze?
Pa, pa, mamo.
Pani Mi-dong.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Czy ty chcesz...
żebym się popłakała?
A czy...
pożegnałaś się ze wszystkimi?
Tak.
Miałaś wielkie szczęście.
Nie wszystkim dany jest taki przywilej przed śmiercią.
Ten na górze musi cię lubić.
A nie mówiłaś, że to raczej kara?
Odchodzisz.
Nie kłóćmy się.
Dobrze.
Powinnaś się teraz pożegnać...
sama ze sobą.
Choć to nie koniec twojej ścieżki,
pożegnaj się i tak.
Cha Yu-ri.
Żegnaj.
Gang-hwa.
Seo-woo.
Gdy traficie do nieba, Bóg zada wam dwa pytania.
Jeśli odpowiecie „tak” na oba,
odrodzicie się jako nowy człowiek.
Pierwsze pytanie brzmi: „Czy życie było szczęśliwe?”.
Drugie zaś:
„Czy inni byli szczęśliwi dzięki tobie?”.
Odrodźmy się jako nowi ludzie
i spotkajmy w przyszłym życiu.
KOCHAM CIĘ JAK ZAWSZE
Moja mała,
czy zapamiętasz, że byłam przy tobie?
PŁATKI SPADAJĄ, LECZ KWIAT POZOSTAJE
- Seo-woo. - Seo-woo.
Mama! Tata!
SCENARIUSZ: CHO SEO-WOO
Nie operujesz dzisiaj?
Nie.
Coś nowego.
Nigdy od skalpela nie odchodzisz.
Przybiegł obejrzeć z tobą kwitnące wiśnie, zanim znikną.
Serio?
Płatki spadają, lecz kwiat pozostaje.
Zapach z nami pozostał
i przeniknął
głęboko w pamięć.
ODCINEK FINAŁOWY PŁATKI SPADAJĄ, LECZ KWIAT POZOSTAJE
Napisy: Cezary Kucharski